پارسی پارسا

سلام به شمابه دعوت شدگان به مهمانی خدا

بس همه حادثه خیزی که نهفت در ره مقصود      ترسم این راه نشین مانده از باب کرامات شود

دمی نوش می از ساغر لطف ونظرمندی او             به از عمری که بی نظر صرف مناجات شود

تا این رد پرگارفلک  دایره ی بخت کشید             نخواهم به دعا جای من این نقطه ی میقات شود

سهم من از گشت در این باغ تمنای نگار                  چشـش میوه ی خیرلـب جـام کرامـات شود

کمان رخ عیار و خـم سـر منزل دوســتان                   بهر این دل قافله دار شهـــر مباهــات شود

عـطر گــیسوی نگار ومه در چشم سمــنش                   وزش بــاد بــهار و آن مــاه سماوات شود

بودا مصلحت بینی دل در نظربازی چشم                 این گنه پاک چون لایق زجر ومکافات شود

                            به سروشی زمهر دل پارسی شده بیدار                                    

                                          تا سحرخیز درآن صبح طامات شود                                     

                           بنام یزدان پاکی ها

بنام آفریننده ی خاکی ها بنام آنکه آفرید تابیافریند زیباترین فعل صرف نشدنی عالم را.فعلی که در هیچ زمانش صرف نمی شود جز برای یک ضمیر.ضمیری که نهانخانه ی من،تو،او،ما،شماو تمام آنهایست که جویای روزگار وصل خویشند و به آغازین روز رویش خویش در نیستان تا بریده شدن و جدایی از آن و وصال دوباره ی با او می اندیشند.

اما برتر ازاین آفریدن فعل آفریننده ی او که دوست داشتن است فعلی که با تمام ظرافت تمام عظمت آفریدن را تحت تاثیر قرار می دهد.چونکه خداوند دوست داشت آفرید.خدا برای آفرینش هر مخلوقی زمانی گفته اما برای آفرینش دوست داشتن زمانی نگفته چون دوست داشتن باعث آفرینش بوده و نخست خداوند دوست داشته وسپس آفریده.

عشق بودش در از تا آن پی بالا نهاد                  خاک بود و جای آدم گنبد مینا نهاد

از دم عیساییش مرغ جانم پرکشید                  تا که دام عشق خود در نهاد ما نهاد

پس آفرینش بتی ساخته ی دستان صورتگر دوست داشتن بود و آدم شاهکار این صورتگری بود.بدینگونه سیرت بنهفته در عالم معنای دوست داشتن با آفرینش صورت گرفت ظاهر شد.

آفرینش مختص خدا بود اما دوست داشتن هدیه ی خدا به خلق تا هم دوست بدارند و هم دوست داشته شوند اینرا بصورت یک نیاز بزرگ در وجود خلق گذاشت تا سراسر عمر خویش را به جستار آن بپردازد تا کمال خویش بازیابد و آن دوست داشتن ازلی را با دوست داشتن خدا و خلق و خویشتن خویش به سر منزل مقصود رساند.

حال این آدم و این عالمی که سراسر ذره وجودیشان پر است از دوست داشتن رابا بی مهری خویش گمراه کنیم

پس بیایید یکدیگر را دوست بداریم تا از نیستان دوست داشتن و روزگار وصل خویش دور نشوم با همدیگر در جاده مقصود قدم بگذاریم.   

از صحبت شیدا شدن مجنون یک لیلا شدن                  با یارو آن تنها شدن از خود برنجد یا دگر